យ៉ាងហោចណាស់ កត្តាខាងក្រោមគួរតែត្រូវបានពិចារណាក្នុងការកំណត់កម្មវិធីអប់រំវិជ្ជាជីវៈរបស់កូនអ្នក៖
- គោលដៅរបស់សិស្ស
- ការរំពឹងទុករបស់អ្នក
- លទ្ធផលនៃការវាយតម្លៃវិជ្ជាជីវៈ
- លទ្ធផលនៃគំរូការងារ (អាចរួមបញ្ចូលគំរូថ្នាក់រៀន គំរូដែលផលិតសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្ម និងគំរូដែលរៀបចំដោយ និងសម្រាប់កម្មវិធីប្រចាំមូលដ្ឋាន)
- លទ្ធផលនៃបទពិសោធក្នុងកម្មវិធីតម្រង់ទិសវិជ្ជាជីវៈ
- ការពណ៌នាអំពីបទពិសោធការងារពីមុន
- សមត្ថភាពរាងកាយ និងផ្លូវចិត្តរបស់សិស្សសម្រាប់ការងារ
- អាកប្បកិរិយាទាក់ទងនឹងការងាររបស់សិស្ស (ឧទាហរណ៍ វត្តមាន ជំនាញសង្គម និងជំនាញអន្តរបុគ្គល រយៈពេលផ្ចង់អារម្មណ៍ ជំនាញទំនាក់ទំនង អនាម័យផ្ទាល់ខ្លួន ភាពអាចពឹងផ្អែកបាន និងផលិតភាព)
- គោលបំណងនៃវគ្គសិក្សា និងលក្ខខណ្ឌតម្រូវនៃកម្មវិធីសិក្សា
- ជំនាញមូលដ្ឋានចាំបាច់
- ការកែប្រែចាំបាច់ដើម្បីធ្វើឱ្យថ្នាក់រៀន ហាង និងកន្លែងធ្វើការអាចចេញចូលបាន
- សម្ភារៈបង្រៀនជំនួស
- សមាមាត្របុគ្គលិក/សិស្ស
- វិធីសាស្រ្តវាយតម្លៃ និងដាក់ពិន្ទុសមត្ថភាពរបស់សិស្ស
- ឱកាសសម្រាប់បទពិសោធការងារ
- ឱកាសការងារសម្រាប់បុគ្គលដែលត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលលើជំនាញជាក់លាក់ ទាំងក្នុងស្រុក និងក្នុងប្រទេស និង
- ភាពអាចរកបាននៃការងារក្នុងស្រុក។
ការអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈនៅក្នុងបរិបទសមាហរណកម្ម (រួមទាំងការងារដែលមានការគាំទ្រ) ផ្តល់ឱ្យសិស្សនូវឱកាសដើម្បីទទួលបានបទពិសោធក្នុងការធ្វើការជាមួយនឹងមិត្តភ័ក្តិ និងមិត្តរួមការងារដែលមិនមានពិការភាព។ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការប្រើប្រាស់កាន់តែច្រើននៃកម្មវិធីសមាហរណកម្ម សភា មិនបានបែងចែកមូលនិធិសម្រាប់វគ្គសិក្សាវិជ្ជាជីវៈដែលរៀបរៀងឡើងសម្រាប់សិស្សមានពិការភាពតែប៉ុណ្ណោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ លក្ខន្តិកៈសហព័ន្ធផ្តល់មូលនិធិសម្រាប់សេវាកម្មគាំទ្រ និងការកែប្រែនៅក្នុងកម្មវិធីវិជ្ជាជីវៈដែលមានស្រាប់ ដើម្បីធានាថា ជនមានពិការភាពអាចទទួលបាន និងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីទាំងនោះ។1
- 20 U.S.C. Secs. 2301 និងផ្នែកបន្តបន្ទាប់។[↩]