តាមច្បាប់សហព័ន្ធនិងរដ្ឋ សិស្សដែលមានសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំពិសេសក្រោមប្រភេទ OHI គឺត្រូវមានកម្រិតកម្លាំង ភាពរឹងមាំ ឬភាពប្រុងប្រយ័ត្នតិចតួច (ដោយរួមបញ្ចូលទាំងភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ចំពោះវត្ថុជំរុញការឆ្លើយតបក្នុងមជ្ឈដ្ឋាន ដែលនាំមកនូវការប្រុងប្រយ័ត្នតិចតួចពាក់ព័ន្ធនឹងមជ្ឈដ្ឋានអប់រំ) ពោលគឺដោយសារតែបញ្ហាសុខភាពរ៉ាំរ៉ៃ ឬស្រួចស្រាវរួមមាន ប៉ុន្តែមិនកំណត់ត្រឹមចំពោះ៖ ជំងឺបេះដូង មហារីកគ្រាប់ឈាម គ្រុនសន្លាក់ឆ្អឹង ជំងឺតម្រងនោមរ៉ាំរ៉ៃ ជំងឹស្ទះផ្លូវដង្ហើម ជំងឺហឺត ជំងឺឆ្កួតជ្រូក ពុលសំណ ជំងឹទឹកនោមផ្អែម ជំងឺរបេង ជំងឺសរសៃប្រសាទ និងជំងឺឆ្លងផ្សេងទៀត ជំងឺឈាមក្រហមខ្វះអុកស៊ីសែន ជំងឺឈាមក្រកក រលាកតម្រងនោម ជំងឺផ្ចង់អារម្មណ៍ (ADD) ឬជំងឺផ្ចង់អារម្មណ៍ខ្លាំង (ADHD) ហើយដែលជំងឺទាំងអស់នេះមានផលប៉ះពាល់មិនល្អដល់សកម្មភាពសិក្សារបស់សិស្ស។1
“ផលប៉ះពាល់មិនល្អ” ទៅលើសកម្មភាពអប់រំអាចត្រូវបានវាស់ស្ទង់ដោយកម្រិតពិន្ទុរបស់សិស្ស ប៉ុន្តែក៏អាចរួមបញ្ចូលផងដែរនូវការពិចារណាទៅលើមធ្យោបាយផ្សេងទៀត ដែលស្ថានភាពរបស់សិស្សប៉ះពាល់មិនល្អដល់សកម្មភាពសិក្សានៅសាលារបស់គាត់។ មណ្ឌលសិក្សាធិការមានទំនោរចែង “ផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរ” យ៉ាងចង្អៀត ហើយផ្តោតតែលើលទ្ធផលសិក្សាប៉ុណ្ណោះ។ តុលាការមានទស្សនៈទូលំទូលាយលើសកម្មភាពអប់រំ និងរួមបញ្ចូលការពិចារណាលើតម្រូវការសិក្សា សង្គម សុខភាព អារម្មណ៍ ទំនាក់ទំនង រាងកាយ និងវិជ្ជាជីវៈរបស់សិស្ស។2
ច្បាប់សហព័ន្ធក៏បែងចែកភាពខុសគ្នារវាងសកម្មភាពអប់រំ និងលទ្ធផលសិក្សាផងដែរ និងបញ្ជាក់ថាសកម្មភាពអប់រំ គឺជាទស្សនវិស័យមួយដ៏ទូលំទូលាយ។ ឧទាហរណ៍ សិស្សត្រូវតែទទួលបានការវាយតម្លៃដោយសាលារៀននៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃពិការភាពដែលមានការសង្ស័យ។3 ផ្នែកទាំងនោះ ត្រូវបានកំណត់និយមន័យដោយបទប្បញ្ញត្តិរបស់សហព័ន្ធដើម្បីរួមបញ្ចូលនូវផ្នែក៖ សុខភាព គំហើញ ការស្តាប់ ស្ថានភាពសង្គមនិងអារម្មណ៍ បញ្ញាទូទៅ សកម្មភាពសិក្សា ស្ថានភាពប្រាស្រ័យទាក់ទង និងសមត្ថភាពចលករ។4 សកម្មភាពសិក្សា គឺជាផ្នែកតែមួយគត់ដែលសិស្សត្រូវតែទទួលបានការវាយតម្លៃ។ បន្ថែមពីលើកម្រិតនិទ្ទេស និងពិន្ទុតេស្តស្តង់ដារ សាលាក៏ត្រូវតែពិចារណាផងដែរថាតើស្ថានភាពផ្លូវអារម្មណ៍ ឬស្ថានភាពផ្សេងទៀតរបស់សិស្សមានផលប៉ះពាល់មិនល្អដូចម្តេចខ្លះទៅលើសកម្មភាពក្រៅការសិក្សារបស់គាត់នៅក្នុងផ្នែកសង្គម អាកប្បកិរិយា និងផ្នែកផ្សេងទៀតផងដែរ។