RTI និងគំរូនៃភាពលម្អៀងសម្រាប់ពិការភាពផ្នែកការសិក្សាជាក់លាក់៖
គំរូ RTI៖ សាលារៀនអាចប្រើគំរូ RTI ដើម្បីកំណត់ថា តើសិស្សមានពិការភាពផ្នែកការសិក្សាជាក់លាក់ឬទេ។ នេះពាក់ព័ន្ធនឹងការផ្ដល់អន្តរាគមន៍តាមគោលដៅ និងការវាស់ស្ទង់ថា តើសិស្សមានវឌ្ឍនភាពគ្រប់គ្រាន់នៅក្នុងផ្នែកសំខាន់ៗដូចជា ការសម្ដែងចេញតាមរយៈការនិយាយ ការអាន និងគណិតវិទ្យាឬទេ។
គំរូនៃភាពលម្អៀងខ្លាំង៖ សាលារៀនអាចប្រើគំរូនៃភាពលម្អៀងខ្លាំងនេះក៏បាន ដោយប្រៀបធៀបសមិទ្ធផលសិក្សារបស់សិស្ស ជាមួយសមត្ថភាពខាងបញ្ញារបស់សិស្ស។ គម្លាតខ្លាំងអាចមានន័យថាមានពិការភាពផ្នែកការសិក្សាជាក់លាក់។
លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃសិទ្ធិទទួលបាន៖
សមិទ្ធផលមិនគ្រប់គ្រាន់៖ សិស្សត្រូវតែសម្រេចមិនបានតាមអាយុឬតាមស្តង់ដារកម្រិតថ្នាក់ដែលអនុម័តដោយរដ្ឋក្នុងផ្នែកមួយឬច្រើន ទោះបីជាទទួលបានការបង្រៀនសមស្របក៏ដោយ។
ការតាមដានវឌ្ឍនភាព៖ សិស្សត្រូវតែបង្ហាញនូវវឌ្ឍនភាពមិនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងអន្តរាគមន៍ដែលផ្អែកលើការស្រាវជ្រាវនិងវិទ្យាសាស្ត្រ។
កត្តាដែលមិនរាប់បញ្ចូល៖ សមិទ្ធផលទាបត្រូវតែជាចម្បងមិនមែនដោយសារកត្តាដទៃដូចជា ពិការភាពខាងការមើលឬការស្ដាប់ ពិការភាពខាងបញ្ញា ការរំខានផ្នែកអារម្មណ៍ កត្តាវប្បធម៌ ឬភាពស្ទាត់ជំនាញភាសាអង់គ្លេសនៅមានកម្រិត។
ឯកសារបង្រៀន៖ សិស្សត្រូវតែបានទទួលការបង្រៀនសមស្របនៅក្នុងការអប់រំចំណេះទូទៅ មុនពេលត្រូវបានវាយតម្លៃសម្រាប់ការអប់រំពិសេស។ ត្រូវតែមានឯកសារអំពីការវាយតម្លៃ និងវឌ្ឍនភាព។
ការសង្កេត៖ សិស្សគួរតែត្រូវបានសង្កេតនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ រួមទាំងកន្លែងថ្នាក់រៀនទូទៅ។ ចំពោះសិស្សតូចៗ ឬកុមារដែលមិនទាន់ចូលសាលា ការសង្កេតគួរតែស្ថិតក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលសមស្របតាមអាយុ។ 1
- 34 C.F.R. Sec. 300.309(a)(2)(i); 5 C.C.R. Sec. 3030(b)(10)(C).[↩]