បាទ/ចាស។ គំរូនៃភាពលម្អៀងដែលប្រើដើម្បីកំណត់សិទ្ធិទទួលបានការអប់រំពិសេស អាចមានបញ្ហាចំពោះក្រុមសិស្សមួយចំនួន ជាពិសេសកុមារតូចៗ និងកុមារដែលមានកម្រិតសមត្ថភាពខាងបញ្ញាផ្សេងៗគ្នា។ នេះជាមូលហេតុ៖
កុមារតូចៗ៖ ចំពោះសិស្សថ្នាក់មត្តេយ្យរហូតដល់ថ្នាក់ទីពីរ ជាញឹកញាប់វាពិបាកក្នុងការប្រើគំរូនៃភាពលម្អៀងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ តេស្តសមិទ្ធផលសម្រាប់ថ្នាក់ដំបូងៗទាំងនេះអាចនឹងចាប់យកការលំបាកក្នុងការរៀនរបស់កុមារក្នុងវិសាលភាពពេញលេញ ដោយសារការវាយតម្លៃការសិក្សាថ្នាក់ដំបូងមានលក្ខណៈមិនសូវលម្អិតនិងទូលាយគួរសម។ ដែនកំណត់នេះអាចធ្វើឱ្យពិបាកក្នុងការកំណត់ភាពលម្អៀងគ្នាខ្លាំងរវាងសមត្ថភាពយល់ដឹង និងលទ្ធផលសិក្សារបស់កុមារនៅដំណាក់កាលដំបូងៗទាំងនេះ។ 1.
បញ្ញាមធ្យមកម្រិតទាប៖ កុមារដែលបានពិន្ទុក្នុងចន្លោះមធ្យមកម្រិតទាបលើតេស្តបញ្ញាអាចនឹងពិបាកក្នុងការមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការអប់រំពិសេសនៅក្រោមគំរូនៃភាពលម្អៀង។ នេះគឺដោយសារវាកាន់តែពិបាកក្នុងការមានភាពលម្អៀងខ្លាំងរវាងសមត្ថភាពនិងសមិទ្ធផល នៅពេលសមត្ថភាពយល់ដឹងរបស់កុមារមិនខ្ពស់ជាងខ្លាំងធៀបនឹងលទ្ធផលសិក្សារបស់ពួកគេ។ ក្នុងករណីបែបនេះ ការរកមើលគម្លាតធំដុំរវាងសមត្ថភាពនិងសមិទ្ធផលទៅជាពិបាក។ 2.
កុមារវៃឆ្លាត៖ ផ្ទុយទៅវិញ សិស្សដែលមានអំណោយទានខាងបញ្ញា ច្រើនតែបង្ហាញពីភាពលម្អៀងខ្លាំងរវាងសក្ដានុពលនិងលទ្ធផលសិក្សាជាក់ស្តែងរបស់ពួកគេ។ ព្រោះសិស្សទាំងនេះមានសមត្ថភាពយល់ដឹងខ្ពស់ លទ្ធផលសិក្សារបស់ពួកគេអាចនឹងមិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីសក្តានុពលពិតរបស់ពួកគេទេ ដែលធ្វើឱ្យកាន់តែងាយស្រួលក្នុងការកំណត់ភាពលម្អៀងខ្លាំង។ 3.