(7.3) តើអ្វីទៅជាបទប្បញ្ញត្តិច្បាប់សំខាន់ៗ ដែលជាមូលដ្ឋាននៃលក្ខខណ្ឌតម្រូវនៃមជ្ឈដ្ឋានដែលមានការរឹតបន្តឹងតិចបំផុត? – សិទ្ធិ និងទំនួលខុសត្រូវលើការអប់រំពិសេស (SERR)

ច្បាប់សហព័ន្ធតម្រូវឱ្យមណ្ឌលសិក្សាធិការក្នុងមូលដ្ឋានធ្វើឱ្យប្រាកដថាកុមារដែលមានពិការភាពត្រូវបានអប់រំជាមួយកុមារដែលមិនមានពិការភាពឲ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើបាន។ នេះអនុវត្តចំពោះកុមារទាំងអស់ រួមទាំងអ្នកដែលនៅក្នុងស្ថាប័នសាធារណៈ ឬស្ថាប័នឯកជន ឬមណ្ឌលថែទាំផ្សេងទៀត។ សិស្សគួរតែត្រូវបានដាក់តែនៅក្នុងថ្នាក់ពិសេស សាលាដាច់ដោយឡែក ឬដកចេញពីថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ នៅពេលដែលពិការភាពរបស់គាត់មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ដែលគាត់មិនអាចត្រូវបានទទួលការអប់រំដោយជោគជ័យនៅក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ បើទោះបីជាមានជំនួយ និងសេវាកម្មបន្ថែមក៏ដោយ។¹

លើសពីនេះទៀត សភាបានទទួលស្គាល់ថា វិធីសាស្រ្ដរបស់រដ្ឋក្នុងការផ្ដល់ថវិកាដល់សេវាកម្មអប់រំពិសេស ពេលខ្លះអាចលើកទឹកចិត្តដល់មណ្ឌលសិក្សាធិការឲ្យដាក់បញ្ចូលសិស្សក្នុងមជ្ឈដ្ឋានពិសេស ដោយសារតែលទ្ធភាពក្នុងការទទួលបានថវិកាបន្ថែម។ ដោយសារតែគ្រោះថ្នាក់នេះ ដូច្នេះសភាតម្រូវឲ្យរដ្ឋបង្កើតនូវគោលនយោបាយ និងនីតិវិធីដើម្បីធានាថាប្រព័ន្ធនៃការផ្ដល់ថវិការបស់ពួកគេ (បើពឹងផ្អែកលើប្រភេទនៃមជ្ឈដ្ឋានណាមួយ) មិនល្មើសលើលក្ខខណ្ឌតម្រូវលើការអប់រំក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរឹតបន្តឹងតិចបំផុត។²

សភាបានទទួលស្គាល់យ៉ាងច្បាស់លាស់ពីសារៈសំខាន់នៃការអប់រំរបស់សិស្សផ្នែកអប់រំពិសេសនៅក្នុងថ្នាក់ និងមជ្ឈដ្ឋានអប់រំចំណេះទូទៅ។³ រដ្ឋសភាតម្រូវឲ្យកម្មវិធី IEP រួមបញ្ចូលនូវរបាយការណ៍ដែលរៀបរាប់ថាតើពិការភាពរបស់កុមារប៉ះពាល់ដូចម្តេចខ្លះទៅលើការចូលរួម និងការចម្រើននៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សាចំណេះដឹងទូទៅ និងរបាយការណ៍ស្តីពីគោលដៅប្រចាំឆ្នាំដែលរួមបញ្ចូលនូវចំណុចគោល ឬគោលបំណងរយៈពេលខ្លីដែលទាក់ទងនឹងការជំរុញឲ្យសិស្សមានការចូលរួម និងមានការរីកចម្រើននៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សាចំណេះដឹងទូទៅ។⁴ របាយការណ៍អំពីសេវាកម្មនៅក្នុងកម្មវិធី IEP ត្រូវរួមបញ្ចូលផងដែរនូវរបាយការណ៍អំពី៖

ជំនួយ និងសេវាកម្មបន្ថែមដែលត្រូវផ្ដល់ឲ្យសិស្ស និង
ការកែសម្រួលកម្មវិធី និងការគាំទ្រសម្រាប់បុគ្គលិកសាលាដែលត្រូវផ្ដល់ជូនដើម្បីឲ្យគាត់ចូលរួម និងមានការចម្រើននៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សាចំណេះដឹងទូទៅ និងចូលរួមក្នុងសកម្មភាពក្រៅកម្មវិធីសិក្សា និងក្រៅការសិក្សា។⁵

ច្បាប់រដ្ឋចែងថា៖

សិស្សដែលមានពិការភាពគប្បីទទួលបាននូវ “កម្មវិធីជំនួយពិសេសដែលលើកកម្ពស់ទំនាក់ទំនងជាអតិបរមាជាមួយនឹងក្រុមសិស្សទូទៅនៅសាលា តាមរបៀបមួយដែលសមស្របទៅនឹងតម្រូវការរបស់អ្នកទាំងពីរ។”⁶

ថ្នាក់រៀនពិសេសសម្រាប់សិស្សដែលមានតម្រូវការស្រដៀងគ្នា និងតម្រូវខ្លាំងជាងគប្បីមានផ្តល់ជូន។ ថ្នាក់ទាំងនេះត្រូវបានប្រើតែនៅពេលដែលពិការភាពរបស់សិស្សគឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ដែលគាត់អាចទទួលបានជោគជ័យក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ ទោះបីជាមានជំនួយ និងសេវាកម្មបន្ថែម ការគាំទ្រអាកប្បកិរិយា និង/ឬការកែប្រែក៏ដោយ។ ច្បាប់នេះក៏អនុវត្តចំពោះសាលារៀនដាច់ដោយឡែក ឬដកចេញពីថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅផងដែរ។

នៅក្នុងការផ្ដល់ ឬការរៀបចំសម្រាប់ការផ្តល់សកម្មភាពនេះ ទីភ្នាក់ងារសាធារណៈនីមួយៗគប្បីធានាថា[សិស្ស]ម្នាក់ៗចូលរួមក្នុងសកម្មភាពទាំងនោះជាមួយសិស្សដែលមិនមានពិការភាពក្នុងកម្រិតអតិបរមាសមស្របតាមតម្រូវការរបស់[សិស្សដែលមានពិការភាព] រួមទាំងសកម្មភាព និងសេវាកម្មក្រៅក្រៅកម្មវិធី និងក្រៅការសិក្សាផងដែរ។⁷

ចំពោះសិស្សដែលមិនទាន់ទទួលបានការអប់រំពិសេស ប៉ុន្តែសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំពិសេសកំពុងត្រូវបានពិចារណាសម្រាប់ពួកគេ ដូច្នេះច្បាប់រដ្ឋចែងថាសិស្សគប្បីត្រូវបានបញ្ចូនទៅទទួលការបង្រៀន និងសេវាកម្មអប់រំពិសេស លុះត្រាតែក្រោយពេលដែលធនធាននៃកម្មវិធីអប់រំចំណេះទូទៅត្រូវបានពិចារណា និងមានការប្រើប្រាស់សមស្របប៉ុណ្ណោះ។⁸

បទប្បញ្ញតិ្តរបស់សហព័ន្ធចែងថា៖

លុះត្រាតែកម្ម IEP [កម្មវិធីអប់រំលក្ខណៈបុគ្គល] របស់កុមារដែលមានពិការភាពតម្រូវឱ្យមានការរៀបចំផ្សេងទៀត កុមារត្រូវបានទទួលការអប់រំនៅក្នុងសាលាដែល [គាត់] នឹងចូលរៀន ប្រសិនបើមិនពិការ [និង] [ក្នុ]ងការជ្រើសរើស LRE [មជ្ឈដ្ឋានមានការរឹតបន្តឹងតិចបំផុត] គេធ្វើការពិចារណាពី ផលប៉ះពាល់ដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់លើកុមារ ឬលើគុណភាពនៃសេវាកម្មដែល [គាត់] ត្រូវការ។⁹

តុលាការសហព័ន្ធជាច្រើនបានចេញសេចក្តីសម្រេចចិត្តលើបញ្ហានៃការអប់រំពិសេសនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលមានការរឹតបន្តឹងតិចបំផុត។ ចំពោះផ្នែកភាគច្រើន ការសម្រេចចិត្តទាំងនេះបានលើកទឹកចិត្តដល់ការអប់រំរួមបញ្ចូលគ្នា និងបានបង្កើតនូវនិន្នាការរឹងមាំមួយនៅក្នុងទិសដៅនេះ។

តុលាការសហព័ន្ធបានគាំទ្រយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួននូវគោលការណ៍នៃការអប់រំសិស្សដែលមានពិការភាពនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានមានការរឹតបន្តឹងតិចបំផុត (LRE) ការលើកកម្ពស់ការអប់រំរួមបញ្ចូលគ្នា និងបង្កើតនិន្នាការខ្លាំងឆ្ពោះទៅរកបរិបទរួមបញ្ចូល។

ច្បាប់ករណីដំបូង៖

P.A.R.C. v. Pennsylvania (1972) បានបង្កើតការសន្មតថា កន្លែងរៀននៅថ្នាក់សាលាសាធារណៈអប់រំចំណេះទូទៅ ជាទូទៅគឺល្អជាងក្នុងការដាក់នៅក្នុងថ្នាក់សាលាសាធារណៈពិសេស។¹⁰

Mills v. គណៈកម្មការអប់រំនៃមណ្ឌលសិក្សាធិការ Columbia (1972) បានពង្រឹងទស្សនៈនេះ ដោយសន្មតថា កន្លែងរៀននៅថ្នាក់សាលាសាធារណៈអប់រំចំណេះទូទៅដែលមានសេវាកម្មជំនួយសមស្របគឺល្អជាងកន្លែងរៀននៅថ្នាក់សាលាពិសេស។¹¹

សេចក្តីសម្រេចរបស់តុលាការកំពូល៖

គណៈកម្មការអប់រំ v. Rowley (1982) បានសង្កត់ធ្ងន់ថា ច្បាប់ IDEA តម្រូវឱ្យរដ្ឋអប់រំសិស្សដែលមានពិការភាពជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ដែលមិនមានពិការភាពនៅពេលណាដែលអាចធ្វើទៅបាន។¹²

មណ្ឌលសិក្សាធិការខោនធី Endrew F. v. Douglas (2017) បានបំភ្លឺថាកម្មវិធី IEP ត្រូវតែគិតគូរដោយសមហេតុផល ដើម្បីឱ្យកុមារមានការរីកចម្រើនសមស្របទៅតាមកាលៈទេសៈរបស់កុមារ ដោយកំណត់ស្តង់ដារខ្ពស់ជាងសម្រាប់អ្វីដែលបង្កើតជាការអប់រំសាធារណៈសមស្របដោយឥតគិតថ្លៃ (FAPE)។¹³

តុលាការឧទ្ធរណ៍សហព័ន្ធ៖

ក្រសួងអប់រំ រដ្ឋ of Hawaii v. Katherine D. (1983) បានបញ្ជាក់ពីអាទិភាពរបស់សភាសម្រាប់ការអប់រំកុមារដែលមានពិការក្នុងថ្នាក់រៀនជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់របស់ពួកគេ។¹⁴

មណ្ឌលសិក្សាធិការ Tokarcik v. Forest Hills (1981) បានរកឃើញថាការបដិសេធការចូលរៀនថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅរបស់សាលាសាធារណៈដោយគ្មានហេតុផលផ្នែកអប់រំដែលបង្ខំនោះបង្កើតជាការរើសអើង។¹⁵

Oberti v. គណៈកម្មការអប់រំមណ្ឌលសិក្សាធិការ Borough of Clementon (1992) បានគូសបញ្ជាក់ថា ច្បាប់សហព័ន្ធតម្រូវឱ្យប្រព័ន្ធសាលារៀនកែតម្រូវធនធានរបស់ពួកគេ ដើម្បីការពារការបំបែកសិស្សមានពិការភាពដោយមិនចាំបាច់។¹⁶

បន្ទុកពីមុននៃភស្តុតាងសម្រាប់ការទាមទារ LRE៖

មុនពេលការសម្រេចរបស់តុលាការកំពូលដាក់បន្ទុកភស្តុតាងនៅក្នុងសំណុំរឿងនីតិវិធីត្រឹមត្រូវតាមផ្លូវច្បាប់លើភាគីដាក់ពាក្យបណ្ដឹង តុលាការបានដាក់បន្ទុកយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនលើមណ្ឌលសិក្សាធិការ ដើម្បីបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការសម្រេចចិត្តដែលដកសិស្សចេញពីថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ។

ឧទាហរណ៍៖

Mavis v. Sobol (1994) បានសម្រេចថា មណ្ឌលសិក្សាធិការមិនបានបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួនក្នុងការដកសិស្សចេញពីថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅទេ។¹⁷

គណៈកម្មការអប់រំ Oberti v. (1993) បានចាត់ទុកថា វានឹងធ្វើឱ្យខូចដល់ការសន្មតរបស់ច្បាប់ក្នុងការអនុគ្រោះដល់ការបញ្ជ្រាប ប្រសិនបើឪពុកម្តាយត្រូវតែបញ្ជាក់អំពីភាពសក្តិសមរបស់កូនពួកគេសម្រាប់ដាក់បញ្ចូល ជាជាងថាមណ្ឌលសិក្សាធិការត្រូវបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការដកចេញ។¹⁸

មណ្ឌលសិក្សាធិការរួបរួម Sacramento v. Rachel Holland (Rachel H.) (1992) បានសង្កត់ធ្ងន់ថាបន្ទុកនៃការបង្ហាញថាកុមារមិនអាចទទួលបានការអប់រំដោយជោគជ័យនៅក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅស្ថិតនៅជាមួយមណ្ឌលសិក្សាធិការ។¹⁹

ករណីទាំងនេះបង្ហាញជារួមបង្ហាញពីនិន្នាការផ្លូវច្បាប់ដ៏រឹងមាំដែលអនុគ្រោះដល់ការអប់រំរួមបញ្ចូលគ្នា និងសារៈសំខាន់នៃការធានាថាការសម្រេចចិត្តអំពីកន្លែងរៀននៅថ្នាក់អប់រំពិសេសត្រូវនឹងស្តង់ដារដែលកំណត់ដោយច្បាប់ IDEA និងនីតិសាស្រ្តដែលពាក់ព័ន្ធ។

20 U.S.C. Sec. 1412(a)(5)(A); 34 Code of Federal Regulations (C.F.R.) Sec. 300.114(a)(2); Cal. Ed. Code Sec. 56342(b).[↩]
20 U.S.C. Sec.1412(a)(5)(B).[↩]
20 U.S.C. Secs.1400(c)(5)(A) & (D).[↩]
20 U.S.C. Sec. 1414(d)(1)(A)(i); 34 C.F.R. Secs. 300.320(a)(1) & (2).[↩]
20 U.S.C. Sec. 1414(d)(1)(A)(i)(IV); 34 C.F.R. Sec. 300.320(a)(4).[↩]
Cal. Ed. Code Sec. 56001(g).[↩]
Cal. Ed. Code. Sec. 56364.2.[↩]
Cal. Ed. Code Sec. 56303.[↩]
34 C.F.R. Secs. 300.116(c) & (d).[↩]
334 F. Supp. 1257 (E.D. PA 1972)[↩]
348 F. Supp. 866 (D. DC 1972)[↩]
458 U.S. 176 (1982)[↩]
137 S. Ct. 988 (2017)[↩]
727 F.2d 809 (9th Cir. 1983)[↩]
655 F.2d 443 (3rd Cir. 1981)[↩]
789 F. Supp. 1322 (D.N.J. 1992)[↩]
839 F. Supp. 968 (N.D.N.Y. 1994)[↩]
995 F.2d 1204 (3rd Cir. 1993)[↩]
786 F. Supp. 874 (E.D. Cal. 1992)[↩]