មណ្ឌលសិក្សាធិការត្រូវតែផ្ដល់ឲ្យនូវជម្រើសនៃកន្លែងរៀនជំនួសបន្តបន្ទាប់ពេញលេញ ដើម្បីធានាថាសិស្សទទួលបាននូវសេវាកម្មនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលមានការរឹតបន្តឹងតិចបំផុត។ នេះរួមមានចំណុចមួយចំនួនដូចខាងក្រោម៖
- កន្លែងរៀននៅក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ
- ការអប់រំចំណេះទូទៅជាមួយនឹងធនធាន ឬសេវាកម្មបង្រៀនចល័ត
- ការអប់រំចំណេះទូទៅជាមួយនឹងសេវាកម្មទាក់ទងនឹងការអប់រំពិសេស
- ថ្នាក់រៀនពិសេស ឬសាលារៀនពិសេស (ជារឿយៗ ទីកន្លែងទាំងពីនេះ មានរួមបញ្ចូលនូវការផ្តល់សេវាកម្មពាក់ព័ន្ធផងដែរ)
- សាលាឯកជន
- សាលារដ្ឋសម្រាប់សិស្សដែលមានពិការភាព “កម្រកើតមាន” និង
- ការបង្រៀននៅក្នុងបរិបទផ្សេងក្រៅពីថ្នាក់រៀន (ដូចជានៅផ្ទះ ឬមន្ទីរពេទ្យ)1
គោលនយោបាយដ៏យូរលង់របស់សហព័ន្ធ និងរដ្ឋហាមឃាត់យ៉ាងច្បាស់នូវការដាក់សិស្សនៅក្នុងបរិបទដាច់ដោយឡែកពីគ្នាលើបរិបទអប់រំចំណេះទូទៅ ប្រសិនបើការសម្រេចចិត្តលើកន្លែងរៀនគឺផ្អែកលើកត្តារដ្ឋបាលជាជាងតម្រូវការរបស់សិស្ស។ មណ្ឌលសិក្សាធិការមិនអាចប្រើការខ្វះខាតកន្លែងរៀនសមស្របជាហេតុផលដើម្បីបដិសេធសិស្សនូវសិទ្ធិរបស់ពួកគេក្នុងការអប់រំក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលមានការ រឹតបន្តឹងតិចបំផុត។2
- 34 C.F.R. Secs. 300.115 & 300.39; Cal. Ed. Code Sec. 56361.[↩]
- 34 CFR § 300.39 លិខិតគោលនយោបាយសហព័ន្ធស្តីពី LRE ការអប់រំសម្រាប់អ្នករាយការណ៍ច្បាប់ស្តីពីជនពិការ (EHLR) ទំព័រ 211:384 ថ្ងៃទី 21 ខែមីនា ឆ្នាំ 1986 CDE ការិយាល័យអប់រំពិសេស សេចក្តីថ្លែងការណ៍គោលនយោបាយស្តីពីមជ្ឈដ្ឋានដែលមានការរឹតបន្តឹងតិចបំផុត (10 តុលា 1986)[↩]