ទេ។ តុលាការនៅក្នុងសំណុំរឿងរបស់ Rachel H. បានកត់សម្គាល់ឃើញថាការបញ្ជ្រាបតម្រូវឲ្យផ្តល់ការអប់រំដល់សិស្សដែលមានពិការភាពនៅក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ ប្រសិនបើគាត់អាចទទួលបានការអប់រំដោយគាប់ចិត្តនៅទីនោះ។ តុលាការមើលទៅលើថាតើគោលដៅ និងគោលបំណងនៃកម្មវិធី IEP របស់សិស្សអាចនឹងបំពេញបាននៅក្នុងថា្នក់រៀនដែលមានការកែសម្រួលកម្មវិធីសិក្សាខ្លះៗ ឬដោយផ្ដល់នូវជំនួយ និងសេវាកម្មបន្ថែមបានដែរឬទេ។ មណ្ឌលសិក្សាធិការនៅក្នុងសំណុំរឿងរបស់ Rachel H. បានអះអាងថា សិស្សម្នាក់គួរតែត្រូវបានរកឃើញថាមិនសមស្របសម្រាប់កន្លែងរៀននៅក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ ប្រសិនបើកន្លែងរៀនបែបនេះនឹងតម្រូវឱ្យមានការកែប្រែសំខាន់ៗនៃកម្មវិធីសិក្សាអប់រំចំណេះទូទៅ។ តុលាការបានបដិសេធការលើកឡើងនេះ ហើយរកឃើញថាសិស្សនៅក្នុងកម្មវិធីអប់រំពិសេសអាចនឹងតម្រូវឲ្យមានការកែសម្រួល និងមានសិទ្ធិទទួលបានការកែប្រែកម្មវិធីសិក្សាសំខាន់ៗ ដើម្បីជួយសម្រួលឲ្យពួកគេទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីកន្លែងរៀននៅក្នុងថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ។ តុលាការបានបញ្ជាក់ថា “ការកែសម្រួលកម្មវិធីសិក្សាសម្រាប់កុមារពិការ ទោះបីជាមានការកែប្រែច្រើនយ៉ាងណាក្តី ក៏វាមិនមានសារៈសំខាន់អ្វីនោះដែរ។ ច្បាប់ IDEA នៅក្នុងបទបញ្ញត្តិរបស់ខ្លួនសម្រាប់ដំណើរការកម្មវិធី IEP បានប្រមើលឃើញថាកម្មវិធីសិក្សានេះអាចនឹងត្រូវបានកែសម្រួលដើម្បីជួយសម្រួលដល់តម្រូវការរបស់កុមារពិការម្នាក់ៗ។”1
ការសម្រេចចិត្តមួយផ្សេងទៀតរបស់តុលាការឧទ្ធរណ៍សហព័ន្ធ បានចែងអំពីការផ្ដល់យោបល់ទៅលើ “អត្ថប្រយោជន៍នៃការសិក្សា” ដូចខាងក្រោម៖ ច្បាប់[IDEA] មិនតម្រូវឲ្យរដ្ឋផ្ដល់បទពិសោធន៍អប់រំដល់កុមារម្នាក់ដែលមានពិការភាព ដូចគ្នាទៅនឹងការផ្តល់បទពិសោធន៍អប់រំជាទូទៅដល់កុមារដែលមិនមានពិការភាពនោះទេ… ផ្ទុយទៅវិញ រដ្ឋត្រូវតែដោះស្រាយបញ្ហាតម្រូវការពិសេសរបស់កុមារដែលមានពិការភាព ដោយទទួលស្គាល់ថាកុមារអាចនឹងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងៗពីការអប់រំក្នុងថា្នក់រៀនធម្មតាខុសពីសិស្សដទៃទៀត… សរុបសេចក្ដីមក ការដែលកុមារមានពិការភាព មានការយល់ដឹងខុសគ្នាពីការអប់រំនៅក្នុងថា្នក់រៀនធម្មតារបស់គាត់ គឺមិនបញ្ជាក់ពីហេតុផលលើការដកចេញពីមជ្ឈដ្ឋាននោះទេ។2