កម្មវិធី IEP របស់កូនអ្នកគួរតែត្រូវបានរួមបញ្ចូលទៅក្នុងការបង្រៀន សកម្មភាព និងកាលវិភាគនៃថ្នាក់រៀនដែលគាត់ត្រូវបានដាក់បញ្ចូល។ នេះមិនត្រឹមតែជាអ្វីដែលច្បាប់តម្រូវប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្ដែវាចាំបាច់សម្រាប់សិស្សក្នុងការក្លាយខ្លួនទៅជាសមាជិកដែលបានដាក់បញ្ចូលនៅក្នុងថា្នក់ និងមិនត្រូវបានដាក់ឲ្យនៅដាច់ដោយឡែកតាមរយៈសម្ភារៈបរិក្ខារ ឬសកម្មភាពរបស់គាត់ផងដែរ។
ឧទាហរណ៍ កូនរបស់អ្នកអាចនឹងមិនមានជំនាញក្នុងម៉ោងសកម្មភាពសំណេរ ហើយមានគោលដៅកម្មវិធី IEP ដើម្បីដោះស្រាយពីតម្រូវការនេះ។ ប្រសិនបើសិស្សផ្សេងនៅក្នុងថ្នាក់រក្សាទុកទិនានុប្បវត្ដិប្រចាំថ្ងៃសម្រាប់ជាផ្នែកមួយនៃសកម្មភាពសិក្សារបស់ពួកគេ នោះកូនរបស់អ្នកអាចនឹងចូលរួមតាមរយៈការសរសរដានពាក្យ ឬការប្រើប្រាសអក្សរដែលបានកាត់ចេញ។ ប្រសិនបើសកម្មភាពនោះជាការសរសេររៀបរាប់វែង កូនរបស់អ្នកអាចនឹងបំពេញកិច្ចការដោយការសរសេរតាមអានទៅលើចម្លើយតាមសិស្សម្នាក់ទៀតដើម្បីកត់ត្រា ឬដោយប្រើឧបករណ៍ថតសំឡេង។ កូនរបស់អ្នកក៏អាចនឹងប្រើក្ដារចុចកុំព្យូទ័រដើម្បីជាជំនួយក្នុងស្គាល់ និងតម្រៀបអក្សរតាមលំដាប់ផងដែរ។ ធ្វើដូចនេះ គោលដៅរបស់កម្មវិធី IEP សម្រាប់ជំនាញផ្នែកភាសានិយាយ និងជំនាញចលករតូចអាចត្រូវបានដោះស្រាយនៅក្នុងសកម្មភាពថ្នាក់រៀនដូចគ្នា។
សម្រាប់គណិតវិទ្យា កូនរបស់អ្នកអាចប្រើប្រាស់សម្ភារៈឧបទេសសម្រាប់កម្មភាពរាប់ចំនួន និងការបូកលេខ ជាជាងការគណនាលេខនៅលើក្រដាស។ មេរៀនគណិតវិទ្យាអាចត្រូវបានកំណត់ត្រឹមពីរបីចំណោទដែលមានការលំបាកដូចគ្នា ឬចំណោទទាំងអស់ត្រឹមកម្រិតពិបាកតិចជាង។ ប្រសិនបើសិស្សផ្សេងទៀតក្នុងថ្នាក់ កំពុងដោះស្រាយប្រមាណវិធីចែកលេខវែងដល់លេខ 20 នៅលើក្រដាសមួយសន្លឹក ដូច្នេះគោលដៅគណិតវិទ្យារបស់កូនអ្នក អាចជាការរាប់លេខដល់លេខ 20។ សិស្សដែលមានពិការភាព គប្បីប្រើប្រាស់នូវសម្ភារៈដូចគ្នា ឬស្រដៀងគ្នា ទៅនឹងសម្ភារៈដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយសិស្សដទៃទៀតនៅក្នុងថ្នាក់ ដើម្បីធ្វើឲ្យមានអារម្មណ៍ថាជាថ្នាក់រៀនមួយដែលមានសមាជិកពេញលេញ។
កម្មវិធីប្រភេទនេះ តម្រូវឲ្យគ្រូបង្រៀនមានជំនាញ មានគំនិតច្នៃប្រឌិត និងចំណេះដឹងទាំងចំពោះកម្មវិធីសិក្សា និងចំពោះសិស្សដែលមានពិការភាព។ ការសហការគ្នារវាងបុគ្គលិកផ្នែកអប់រំចំណេះទូទៅ និងផ្នែកអប់រំពិសេស មានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការបណ្ដុះបណ្ដាល និងគាំទ្រដល់គ្រូប្រចាំថ្នាក់។ កម្មវិធីដែលជោគជ័យក៏អាចនឹងតម្រូវឲ្យមានការគាំទ្រពីអ្នកជំនាញផ្នែកបរិយាបន្នផងដែរ។