សិស្សដែលមានពិការភាពទាំងអស់មានសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋាន LRE ដោយផ្អែកទៅលើតម្រូវការនៃការអប់រំលក្ខណៈបុគ្គលរបស់ពួកគេ ជាជាងចំណាត់ថ្នាក់ដែលពណ៌នាពីពិការភាពរបស់ពួកគេ។ ទោះបីជាកុមារគ្រាន់តែត្រូវបានគេចាត់់ទុកថាជាកុមារដែលមាន “ពិការភាពផ្នែកបញ្ញា” ឬ “ការរំខានផ្នែកអារម្មណ៍” ក៏ដោយ ប៉ុន្តែមិនមានន័យថាទំនាក់ទំនងជាមួយសិស្សដែលមិនមានពិការភាព អាចនឹងមិនមានភាពសមស្របនោះទេ។
តាមរយៈសំណុំរឿងរបស់ Rachel H. មណ្ឌលសិក្សាធិការត្រូវតែអនុវត្តរាល់វិធានការសមស្របទាំងអស់ (រួមមានការផ្ដល់នូវជំនួយ និងសេវាកម្មបន្ថែម) ដើម្បីកាត់បន្ថយបន្ទុករបស់គ្រូបង្រៀនផ្នែកអប់រំចំណេះទូទៅ និងកុមារដទៃទៀតនៅក្នុងថា្នក់នោះ មុនពេលដែលដកសិស្សដែលមានពិការភាពណាម្នាក់ចេញពីថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ។ ច្បាប់របស់សហព័ន្ធក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នតម្រូវឲ្យកម្មវិធី IEP នីមួយៗមានរបាយការណ៍ពីការកែសម្រួល ឬការគាំទ្រកម្មវិធី ដែលបុគ្គលិកសាលារៀននឹងត្រូវការចាំបាច់ដើម្បីឲ្យសិស្សអាចមានការចូលរួម និងមានការរីកចម្រើននៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សាចំណេះទូទៅ អាចចូលរួមក្នុងសកម្មភាពក្រៅ កម្មវិធីសិក្សា និងក្រៅការសិក្សាដទៃទៀត និងអាចទទួលបានការអប់រំជាមួយសិស្សដែលមិនមានពិការភាព។1 តុលាការនៅក្នុងការសម្រេចចិត្ត Rachel H. បាននិយាយថា គ្រាន់តែទាមទារការយកចិត្តទុកដាក់ច្រើនជាងកុមារភាគច្រើន គឺមិនទំនងជាធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការអប់រំរបស់កុមារដទៃទៀតទេ។2
ខណៈពេលដែលលក្ខណៈ ឬកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរនៃពិការភាពរបស់សិស្សអាចបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការដកសិស្សចេញពីថ្នាក់អប់រំចំណេះទូទៅ ជាពិសេសនៅពេលដែលសិស្សរំខានដល់សិស្សដទៃទៀត ប្រហែលជាមិនអាចធានាការដកចេញសរុបពីមជ្ឈដ្ឋានអប់រំចំណេះទូទៅនោះទេ។ មណ្ឌលសិក្សាធិការគួរតែបន្តផ្តល់ឱកាសសម្រាប់ការទំនាក់ទំនងជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ដែលមិនមានពិការភាពនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានកម្មវិធីសិក្សាបន្ថែម ឬមជ្ឈដ្ឋានក្រៅការសិក្សាដទៃទៀត ប្រសិនបើសមស្រប។3