បាទ/ចាស។ តាមច្បាប់របស់រដ្ឋ “អន្តរាគមន៍បន្ទាន់” ដូចជាការចាប់ចង និងការដាក់ឲ្យនៅដាច់ដោយឡែកពីគេជាដើម អាចត្រូវបានប្រើប្រាស់តែក្នុងករណីដូចខាងក្រោម៖
- កូនរបស់អ្នកបង្ហាញអាកប្បកិរិយាស្តែងចេញមកដោយឯកឯង និងមិនអាចដឹងជាមុនបាន ហើយ
- អាកប្បកិរិយានេះបង្ហាញពីការបង្ករគ្រោះថ្នាក់លើរាងកាយធ្ងន់ធ្ងរដល់សិស្សនោះ ឬអ្នកដទៃទៀត ហើយ
- អាកប្បកិរិយាគ្រោះថ្នាក់នោះ មិនអាចការពារបានភ្លាមៗដោយប្រើប្រាស់វិធានការឆ្លើយតបដែលមានការរឹតត្បិតតិចតួចជាជាងការប្រើប្រាស់អន្តរាគមន៍បន្ទាន់នេះ។
អន្តរាគមន៍បន្ទាន់ មិនអាចយកទៅប្រើប្រាស់ជំនួសផែនការអន្តរាគមន៍អាកប្បកិរិយាវិជ្ជមានដែលមានរយៈពេលយូរជាងកម្រិតនៃភាពចាំបាច់ដើម្បីទប់ស្កាត់អាកប្បកិរិយានោះទេ ឬមិនប្រើប្រាស់ប្រើកម្លាំងលើសពីកម្រិតនៃភាពសមស្រប និងចាំបាច់នៅក្នុងស្ថានភាពនោះ។1
ច្បាប់រដ្ឋចែងនូវគោលការណ៍ណែនាំយ៉ាងជាក់លាក់ស្តីពីការដោះស្រាយ និងការចងក្រងឯកសារស្តីពីករណីបន្ទាន់ផ្នែកអាកប្បកិរិយា។ បន្ទាប់ពីអន្តរាគមន៍បន្ទាន់ សាលារៀនត្រូវតែទាក់ទងទៅមាតាបិតា/អាណាព្យាបាល/អ្នកមានសិទ្ធិអប់រំផ្សេងទៀតក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃសិក្សា។ លើសពីនេះទៀត សាលាត្រូវបំពេញ “ភ្លាមៗ” នូវរបាយការណ៍បន្ទាន់ផ្នែកអាកប្បកិរិយា (BER) ដែលនឹងត្រូវរក្សាទុកនៅក្នុងសំណុំឯកសាររបស់សិស្ស។ របាយការណ៍ BER ត្រូវតែមាន៖
- ឈ្មោះ និងអាយុរបស់បុគ្គលដែលមានតម្រូវការពិសេស។
- មជ្ឈដ្ឋាន និងទីតាំងនៃឧបត្តិហេតុ
- ឈ្មោះបុគ្គលិក ឬអ្នកពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀត។
- ការពណ៌នាអំពីឧប្បត្តិហេតុ និងអន្តរាគមន៍បន្ទាន់ដែលបានប្រើ និងថាតើបច្ចុប្បន្នសិស្សមាន BIP ឬទេ និង
- ព័ត៌មានលម្អិតនៃការរងរបួសដែលសិស្ស ឬអ្នកដទៃទៀតបានទទួលរង រួមទាំងបុគ្គលិក2
រាល់របាយការណ៍ BER ទាំងអស់ត្រូវតែបញ្ជូនបន្ត និងត្រួតពិនិត្យភ្លាមៗ ដោយរដ្ឋបាលដែលទទួលបានការចាត់តាំង។3 ប្រសិនបើរបាយការណ៍ BER ត្រូវបានសរសេរជាលាយលក្ខណ៍អក្សរអំពីសិស្សដែលមិនមានផែនការ BIP ពេលនោះសាលាត្រូវកំណត់ពេលប្រជុំកម្មវិធី IEP ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃ ដើម្បីពិភាក្សាថាតើត្រូវការផែនការនេះដែរឬអត់។ ប្រសិនបើសិស្សមានផែនការ BIP ហើយហេតុការណ៍នោះពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាអាកប្បកិរិយាធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនបានកត់សម្គាល់ឃើញពីមុនមក ឬអន្តរាគមន៍ដែលបានបង្កើតឡើងពីមុនមកគ្មានប្រសិទ្ធភាព ពេលនោះ កម្មវិធី IEP គួរតែជួបប្រជុំដើម្បីកំណត់ថាតើត្រូវកែប្រែផែនការ BIP ដែរឬទេ។4
សូម្បីតែក្នុងករណីបន្ទាន់ (និងនៅក្នុងសេវាកម្មអាកប្បកិរិយាផ្សេងទៀតទាំងអស់) អន្តរាគមន៍បន្ទាន់ដែលប្រើដោយមណ្ឌលសិក្សាធិការមិនអាចបណ្តាលឲ្យមានការឈឺចាប់ ឬរបួសឡើយ។5 អន្តរាគមន៍បន្ទាន់ដែលត្រូវហាមឃាត់ជាក់លាក់ រួមមាន៖
- ការបង្កឲ្យមានការឈឺចាប់លើរូបរាងកាយ រួមមានការឆក់អគ្គិសនីជាដើម។
- ការបញ្ចេញចំហាយអ័ព្ទ ថ្នាំបាញ់ ឬសារធាតុដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ ពុល ឬមិនល្អនៅក្បែរ ឬលើមុខរបស់សិស្ស
- ការបដិសេធការគេងឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ អាហារ ទីជម្រក គ្រែគេង ភាពសុខស្រួលរាងកាយ ឬការចូលប្រើបង្គន់
- ការឱ្យសិស្សរងការបំពានតាមរយៈពាក្យសម្ដី ការចំអក ការអាម៉ាស់មុខ ឬការធ្វើឱ្យមានការប៉ះទង្គិចផ្លូវអារម្មណ៍
- ប្រើប្រាស់វត្ថុដែលទប់មិនឲ្យដៃជើងកម្រើកបាន
- ចាក់សោដាក់ឲ្យនៅដាច់ដោយឡែកពីគេ។
- រារាំងមិនឲ្យមានការគ្រប់គ្រងសមស្របទៅលើបុគ្គលនោះ
- ការមិនឱ្យបុគ្គលប្រើប្រាស់វិញ្ញាណមួយ ឬច្រើនរបស់ពួកគេ និង
- ការចាប់ឃាត់ដោយសង្កត់ឱ្យដេកផ្កាប់។6