បទប្បញ្ញត្តិសហព័ន្ធ តម្រូវឲ្យក្រុមការងារកម្មវិធី IEP ត្រូវធ្វើការពិចារណាលើកត្តាពិសេសនានា នៅពេលអភិវឌ្ឍកម្មវិធី IEP សម្រាប់សិស្សណាម្នាក់។ កត្តាមួយក្នុងចំណោមកត្តាទាំងនោះ គឺតម្រូវការផ្នែកទំនាក់ទំនងរបស់សិស្ស។ សម្រាប់សិស្សពិការគរ-ថ្លង់ ឬខ្សោយត្រចៀក ក្រុមការងារកម្មវិធី IEP ត្រូវតែពិចារណាលើតម្រូវការផ្នែកភាសា និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់សិស្ស ឱកាសសម្រាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងដោយផ្ទាល់ជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ និងបុគ្គលិកជំនាញជាទម្រង់មធ្យោបាយផ្នែកភាសា និងទំនាក់ទំនងរបស់សិស្ស កម្រិតនៃការសិក្សា និងតម្រូវការជាច្រើនមានដូចជាឱកាសសម្រាប់ការបង្រៀនដោយផ្ទាល់ជាទម្រង់មធ្យោបាយផ្នែកភាសា និងទំនាក់ទំនងរបស់សិស្សនោះ។ 1
លើសពីនេះទៀត នៅក្នុងការកំណត់ថាអ្វីជាការអប់រំសមស្របនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរឹតបន្តឹងតិចបំផុតសម្រាប់សិស្សថ្លង់ និងធ្ងន់ត្រចៀក ច្បាប់រដ្ឋតម្រូវឲ្យក្រុមការងារកម្មវិធី IEP ធ្វើការពិភាក្សាយ៉ាងជាក់លាក់អំពីតម្រូវការផ្នែកប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់សិស្ស រួមមាន៖
- របៀបប្រើប្រាស់ភាសាទីមួយរបស់សិស្ស (ឧ. ភាសានិយាយ ភាសាសញ្ញា ឬរួមគ្នាទាំងភាសានិយាយនិងភាសាសញ្ញា)
- លទ្ធភាពអាចប្រើប្រាស់បាននៃភាសារបស់មិត្តរួមថ្នាក់ ដែលអាចសម្រេចបានតាមរយៈការរួមបញ្ចូលសេវាកម្មនានាទៅក្នុងកម្មវិធីឲ្យបានច្រើនផ្នែក
- លទ្ធភាពទទួលបានសេវាភាសាជាបន្តបន្ទាប់ជាមួយនឹងគ្រូ ឬអ្នកជំនាញដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់នៅក្នុងរបៀបប្រើប្រាស់ភាសារបស់សិស្ស និង
- សេវាកម្មនានាដែលចាំបាច់ដើម្បីធានានូវការបង្រៀនផ្នែកសិក្សា និងសកម្មភាពកម្មវិធីសិក្សាបន្ថែមដែលអាចប្រើប្រាស់បានតាមសហគមន៍។ 2
មណ្ឌលសិក្សាធិការ ក៏ត្រូវទទួលខុសត្រូវផងដែរទៅលើការធានាថាឧបករណ៍ជំនួយត្រចៀកដែលបានពាក់នៅសាលារៀន និងឧបករណ៍វេជ្ជសាស្ត្រដែលបំពាក់ដោយការវះកាត់ (ការវះកាត់ដាក់ឧបករណ៍ជំនួយការស្តាប់) គឺ “បំពេញមុខងារយ៉ាងសមស្រប។” ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មណ្ឌលសិក្សាធិការមិនទទួលខុសត្រូវចំពោះការថែទាំឧបករណ៍ក្រោយការវះកាត់ ការបង្កើតកម្មវិធី ឬការផ្លាស់ប្តូរឧបករណ៍ទាំងនេះ (ឬសមាសធាតុផ្នែកខាងក្រៅនៃឧបករណ៍នេះ) ឡើយ។ 3