មាតាបិតា/អាណាព្យាបាល/អ្នកមានសិទ្ធិអប់រំផ្សេងទៀត បុគ្គល ឬអង្គការអាចដាក់ពាក្យបណ្តឹងផ្នែក 504 នៅពេលដែលសិស្សដែលមានពិការភាពមិនទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍អប់រំស្មើនឹងអត្ថប្រយោជន៍អប់រំរបស់សិស្សដែលមិនមានពិការភាពដោយសារគោលនយោបាយ ឬសកម្មភាពរបស់មណ្ឌលសិក្សាធិការ។ នេះរួមមានស្ថានភាពដែលសិស្សដែលមានពិការភាពត្រូវបានគេដកចេញពីការចូលរួមក្នុងកម្មវិធីដែលផ្ដល់មូលនិធិដោយសហព័ន្ធ ដូចជាការអប់រំសាធារណៈជាដើម។1 មូលនិធិសហព័ន្ធជាទូទៅអនុវត្តចំពោះសាលាសាធារណៈភាគច្រើន។ គួរកត់សម្គាល់ថា សិស្សម្នាក់មិនចាំបាច់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការអប់រំពិសេស ដែលត្រូវបានការពារដោយផ្នែក 504 នោះទេ សិស្សដែលមានពិការភាពណាម្នាក់ដែលប៉ះពាល់ដល់សកម្មភាពជីវិតរស់នៅចម្បង មានកំណត់ត្រានៃពិការភាព ឬត្រូវបានចាត់ទុកថាមានពិការភាពអាចដាក់ពាក្យបណ្តឹងពីបទរើសអើងទៅ OCR ។ ពាក្យបណ្តឹងអាចដោះស្រាយបញ្ហាដូចជាឧបសគ្គស្ថាបត្យកម្ម កង្វះលទ្ធភាពទទួលបានកម្មវិធី ឬការខកខានក្នុងការអនុវត្តផែនការសម្របសម្រួលដែលត្រូវការ ដើម្បីផ្តល់លទ្ធភាពស្មើគ្នាដល់ជនពិការ។ ការបៀតបៀនដោយផ្អែកលើពិការភាពរបស់សិស្ស ការមានកំណត់ត្រាពិការភាព ឬត្រូវបានគេយល់ថាមានពិការភាពក៏ជាការរើសអើងផងដែរ ដែលរួមមានការគំរាមកំហែង ឬអាកប្បកិរិយាបំពានដែលបង្កើតមជ្ឈដ្ឋានអរិភាព។ សម្រាប់ពាក្យបណ្តឹងអំពីបទបៀតបៀន OCR ត្រូវតែបំពេញបានតាមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដូចខាងក្រោម៖ (1) សិស្សត្រូវបានសម្លុតធ្វើបាបដោយសារតែពិការភាព (2) ការសម្លុតធ្វើបាបគឺធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កើតមជ្ឈដ្ឋានអរិភាព (3) មន្ត្រីសាលាបានដឹង ឬគួរដឹងអំពីការសម្លុតធ្វើបាប និង (4) ការឆ្លើយតបរបស់សាលាមិនគ្រប់គ្រាន់។ សូមមើលលិខិតជូនចំពោះសហសេវិក ការឆ្លើយតបនឹងការសម្លុតធ្វើបាបសិស្សដែលមានពិការភាព 64 IDELR 115 (OCR 2014)។
បណ្តឹងពីបទរើសអើងត្រូវតែដាក់ក្នុងរយៈពេល 180 ថ្ងៃគិតពីថ្ងៃកើតករណីនេះ បើទោះបីជាការពន្យារពេលអាចត្រូវបានអនុញ្ញាតក៏ដោយ។2
ពាក្យបណ្តឹងផ្នែក 504 ក៏អាចដាក់សម្រាប់សិស្សដែលមិននៅក្នុងផ្នែកអប់រំពិសេស និងមានពិការភាពដែលមណ្ឌលសិក្សាធិការមិនបានទទួលស្គាល់ផងដែរ។ ជាឧទាហរណ៍ សិស្សដែលត្រូវបានព្យួរការសិក្សាម្តងហើយម្តងទៀតដោយសារ អាកប្បកិរិយាដែលផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងពិការភាពដែលមិនអាចទទួលស្គាល់អាចត្រូវបានការពារនៅក្រោមផ្នែក 504។ មុននឹងព្យួរការសិក្សាសិស្សដែលមានពិការភាពដែលមិននៅក្នុងផ្នែកអប់រំពិសេសលើសពី 10 ថ្ងៃ មណ្ឌលសិក្សាធិការត្រូវធ្វើការវាយតម្លៃដើម្បីកំណត់ថាតើអាកប្បកិរិយានេះទាក់ទងនឹងពិការភាពដែរឬទេ។3