ការស្រមុះសម្រួលខុសពីសម័យប្រជុំស្តីពីការស្វែងរកដោះស្រាយចំនួនបួនយ៉ាងសំខាន់ៗ។ ទីមួយ ក្នុងការសម្រុះសម្រួល មានមនុស្សអព្យាក្រឹត (អ្នកសម្រុះសម្រួល) ដែលជួយមាតាបិតា/អាណាព្យាបាល/អ្នកមានសិទ្ធិអប់រំផ្សេងទៀតនិងមណ្ឌលសិក្សាធិការឲ្យឈានដល់កិច្ចព្រមព្រៀង។ កិច្ចប្រជុំរកដំណោះស្រាយគឺដូចគ្នាច្រើនទៅនឹងការរៀបចំកិច្ចប្រជុំកម្មវិធី IEP ផ្សេងទៀតជាមួយបុគ្គលិកសាលា។ ទីពីរ នៅក្នុងសម័យប្រជុំស្តីពីការស្វែងរកដំណោះស្រាយ រាល់ការពិភាក្សាទាំងអស់ត្រូវរក្សាការសម្ងាត់ ហើយមិនអាចត្រូវបានបង្ហាញនៅពេលសវនាការ ឬកាត់ក្ដីជាបន្តបន្ទាប់ឡើយ។ បទប្បញ្ញត្តិនៃសម័យប្រជុំស្តីពីការស្វែងរកដំណោះស្រាយមិនរារាំងអ្នកចូលរួមមិនឲ្យបង្ហាញព័ត៌មាននេះ នៅពេលសវនាការ (បើគ្មានការឯកភាពរក្សាការសម្ងាត់ដោយស្ម័គ្រចិត្ត)។
ទីបី ខុសពីកិច្ចព្រមព្រៀងដែលទទួលបាននៅសម័យប្រជុំស្តីពីការស្វែងរកដំណោះស្រាយ មិនមាន ”រយៈពេលអនុគ្រោះ” បីថ្ងៃដោយស្វ័យប្រវត្តិដែលភាគីទាំងសងខាងអាចធ្វើមោឃភាពកិច្ចព្រមព្រៀងដែលទទួលបានក្នុងពេលសម្រុះសម្រួលនោះទេ។ ទីបួន ការកំណត់ពេលវេលា 45 ថ្ងៃសម្រាប់សេចក្តីសម្រេចចុងក្រោយក្នុងសំណុំរឿក្តីនេះនៅតែបន្តនីតិវិធី ខណៈពេលរង់ចាំការសម្រុះសម្រួល រយៈពេលនេះ ឈប់មានក្នុងអំឡុងកិច្ចប្រជុំរកដំណោះស្រាយ។1
អ្នកគប្បីពិនិត្យមើលឡើងវិញនូវកត្តាទាំងនេះដើម្បីសម្រេចថាតើត្រូវសម្រុះសម្រួលដែរឬអត់ ជាជាងការចូលរួមក្នុងសម័យប្រជុំដំណោះស្រាយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ត្រូវចងចាំថា អ្នកត្រូវចូលរួមក្នុងសម័យប្រជុំដំណោះស្រាយ លើកលែងតែភាគីទាំងសងខាងបដិសេធដំណោះស្រាយជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ។
- 20 U.S.C. Sec. 1415(k)(3)(D); 34 C.F.R. Sec. 300.510; Cal. Ed. Code Sec. 56501.5; 5 C.C.R. Sec. 3086.[↩]