សិទ្ធិទទួលបាន ការវាយតម្លៃនោះត្រូវតែបង្ហាញថាពិការភាពរបស់សិស្សតម្រូវឲ្យមានការអប់រំពិសេស។ ផ្នែកនៃពិការភាពដែលធ្វើឲ្យមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដែលចែងនៅក្នុងបទប្បញ្ញត្តិសហព័ន្ធនិងរដ្ឋ រួមមាន៖
- ការចុះខ្សោយនៃគំហើញ រួមទាំងពិការភ្នែកផងដែរ
- ការចុះខ្សោយការស្តាប់ រួមទាំងពិការគ-ថ្លង់ផងដែរ
- ពិការភ្នែក-គថ្លង់
- ការចុះខ្សោយផ្នែកគ្រោងឆ្អឹង
- ការចុះខ្សោយនៃការនិយាយ និងភាសា
- ការចុះខ្សោយផ្នែកសុខភាពផ្សេងៗ (ភាពមានកម្រិតនៃកម្លាំង និងភាពរឹងមាំ ឬភាពប្រុងប្រយ័ត្នដោយសារបញ្ហាសុខភាពរ៉ាំរ៉ៃ ឬស្រួចស្រាវ)
- ជំងឺអូទីសឹម
- ពិការភាពផ្នែកបញ្ញា
- ការរំខានផ្នែកអារម្មណ៍ (ធ្ងន់ធ្ងរ)
- ពិការភាពក្នុងការសិក្សាជាក់លាក់
- របួសខួរក្បាល និង
- ពិការភាពចម្រុះច្រើនផ្នែក។ 1
សិស្សម្នាក់មិនអាចមានសិទ្ធិទទួលបានសេវាកម្មអប់រំពិសេស ឬសេវាកម្មនានាទេ ប្រសិនបើសិស្សនោះមិនបានបំពេញបានលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃសិទ្ធិទទួលបាន និងមិនបំពេញបានតាមតម្រូវការអប់រំរបស់ខ្លួន ដោយសារតែមូលហេតុចម្បងមួយចំនួនដូចជា៖
- ការមិនចេះភាសាអង់គ្លេស
- ពិការភាពរាងកាយបណ្តោះអាសន្ន
- ការមិនសម្របខ្លួនទៅនឹងសង្គម ឬ
- កត្តាបរិយាកាស វប្បធម៌ ឬសេដ្ឋកិច្ច ឬ
- ខ្វះការបង្រៀនផ្នែកអំណាន ឬគណិតវិទ្យា។ 2
កុមារម្នាក់អាចមានសិទ្ធិទទួលបានសេវាកម្មអប់រំពិសេស ជាទម្រង់នៃសេវាអន្តរាគមន៍ពីដើមទី តាំងពីចាប់កំណើត។ ក្រោយអាយុបីឆ្នាំរហូតដល់អាយុចូលរៀន កុមារម្នាក់អាចនឹងមានសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំពិសេសថ្នាក់មត្តេយ្យកម្រិតទាប។ ឧបមាថា សិស្សមិនទាន់បញ្ចប់ការសិក្សានៅវិទ្យាល័យដោយទទួលបានសញ្ញាបត្រធម្មតា សិស្សនោះអាចបន្តមានសិទ្ធិទទួលបានសេវាកម្មអប់រំពិសេស រហូតដល់ផុតអាយុ 18 ឆ្នាំរបស់គាត់។ សិស្សដែលមានអាយុចន្លោះពី 19 ដល់ 21 ឆ្នាំ អាចបន្តស្ថិតនៅក្នុងការអប់រំពិសេស ក្រោមស្ថានភាពជាក់ស្តែងណាមួយ។ 3 សូមមើល ជំពូក 3 ព័ត៌មានស្តីពីលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃសិទ្ធិទទួលបាន។